Blog

Wat is de echte oorzaak van burn-out?

Geplaatst op 22-02-2014 om 12:21 door 1


Er gaat geen dag voorbij of je vind wel een artikel in een krant of tijdschrift over burn-out. Het lijkt wel op een hype. Er is plots een enorme bekommernis ontstaan naar werknemers die op die manier uitvallen.  En terecht ! De initiatieven om burn-out te voorkomen en te behandelen rijzen als paddestoelen uit de grond. Er wordt vooral gekeken naar de werkgevers.  De werkdruk is te hoog, er is onvoldoende zorg voor medewerkers, en ga zo nog maar even door.  Het is geweldig dat er eindelijk aandacht is voor dit maatschappelijk probleem, wat burn-out wel degelijk is.

Het is nodig dat werkgevers op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, zodat ze echt zorg gaan opnemen voor het menselijk kapitaal in de onderneming.  De druk is veel te hoog en door het mogelijk maken van thuis te werken, voelen velen zich verplicht om dat bijna continu te doen.  Vorige week verscheen een artikel in de pers waarin te lezen is dat een groot automerk regels wil invoeren ivm beschikbaarheid voor de werkgever.  Werkgevers kunnen hun beschikbare tijd bepalen en de leidinggevende dient die uren te respecteren.  Dat betekent dat iemand die het weekend niet met het werk wil bezig zijn, dat contractueel ook kan.  Als iemand in het weekend wel wil werken, zou hij daarvoor vergoed worden. In elk geval is dit een mooie poging om de werknemer uit te nodigen zorg te dragen voor het evenwicht tussen werk en privé.

Andere factoren die genoemd worden als aan de basis liggend voor een burn-out zijn teleurstellingen, verwachtingen die niet ingelost worden en slechte relaties met de chef en collega's.

Maar zowel de werkdruk als de randfactoren zijn doorgaans niet de echte oorzaak van een burn-out. Zij vormen de achtergrond waar binnen het gebeuren zich afspeelt.  Het gaat erom hoe mensen omgaan met zichzelf in die werkomtandigheden en met de werkdruk zelf.  Dit brengt ons dan bij perfectionisme.  Het is bijna altijd dit patroon dat ervoor zorgt dat mensen blijven doorgaan tot ze er (soms letterlijk) bij neervallen.  "Opgeven is voor losers." is vaak hun motto.  Ik wordt betaald om te werken en dat doe ik dan ook.  Moe zijn of ziek zijn, tellen niet en zijn uitvluchten, denken ze.  Ze kunnen zich niet ziek melden of de nodige rust nemen. Als ze dat zouden doen, gaan ze hun collega's extra belasten en dat willen ze absoluut niet. Daarbij komt de angst om ontslagen te worden als ze zouden thuisblijven.  Een meestal erg onterechte angst, maar één die gevoed wordt door perfectionisme. Ze kunnen immers niet echt geloven dat hun werkgever echt wel heel tevreden is over hun prestaties.

Als we iets willen doen aan burn-out - en dat dringt zich ondertussen wel heel erg op, dan dienen we mensen die in de risicoklasse zitten, te ondersteunen om zich te bevrijden van hun zwaar wegend perfectionisme.

Hoe meer artikels ik lees over burn-out, hoe sterker mijn drive wordt om vanuit het Ontwikkelingsinstituut een verschil te gaan maken op dit vlak.  Ik ben fier op de geëngageerde groep coaches die zich aan het specialiseren zijn om mensen met perfectionisme te coachen naar bevrijding toe.  Ook bij hen leeft heel duidelijk de wil om maatschappelijk een verschil te gaan maken. De opleiding begint een platform te worden voor het ontwikkelen van initiatieven in die richting. Ik ben hoopvol.

 

Marcel
 

 

1 reacties

de transformatie is gestart

Geplaatst op 10-02-2014 om 11:48 door 5

Ik had vorig weekend het voorrecht om assistent trainer te zijn tijdens de workshop “Bevrijd jezelf van Perfectionisme” met als hoofdtrainer Marcel Hendrickx.

Wat heb ik mooie dingen zien gebeuren tijdens deze tweedaagse! Ik zag prachtige mensen helemaal ontluiken,… Ik zag schittering en lichtjes in hun ogen komen. Ik zag hen genieten en plezier hebben, kinderlijk verwonderd zijn en steeds trotser worden op de mooie mens die zij zelf zijn. De last die gedragen werd, woog al beduidend minder zwaar en je voelde de hoop en het verlangen in de groep groeien. We wisten het plots allemaal weer! We hebben allemaal de innerlijke kracht om te kiezen om opnieuw te gaan genieten, om opnieuw te gaan voelen, om opnieuw vreugdevol in ons prachtige leven te staan!!! De kracht om te kiezen voor onszelf! 

Neen, we worden niet de “geitenwollensokken hippie zonder daadkracht”. We omarmden samen onze ondernemingszin, ons doorzettingsvermogen, onze cognitie, onze zorg voor kwaliteit en onze gedrevenheid. We waardeerden deze talenten in onszelf en laten deze talenten vooral niet achter ons! We blijven in de toekomst onze doelen en dromen bereiken en kiezen om dit te doen vanuit een vreugdevolle en warme zelfzorg!

Heerlijk ook om te zien hoe de coachees elkaar door het traject heen steunden en de verschillende ervaringen elkaar krachtiger maakten! Prachtig, oprecht en puur! :-)

Ik ben zo dankbaar deel te hebben uitgemaakt van deze mooie momenten, van deze bijzondere groei!

Coachees, wat zijn jullie geweldig!! Ga nu voluit voor jullie coachingstraject en voel wat er nog voor moois zal volgen! Vertrouw op jezelf!

Marcel, doe zo voort!!! Prachtig werk!! Jij maakt samen met jouw coachees HET verschil dat onze samenleving meer dan nodig heeft!

 

Muriel Emmery

assistente tijdens de tweedaagse

 

 

0 reacties

Coach Café Leuven

Geplaatst op 06-02-2014 om 19:44 door 1

Gisterenavond was ik te gast bij het Coach Café in Leuven.  De opkomst was schitterend.  Bijna 70 coaches waren afgekomen op het onderwerp "perfectionisme'.  Het was bijzonder om te ervaren hoe veel van die coaches daar plots coachee werden, toen ik uitlegde wat perfectionisme inhoudt. Vooral toen de verschillende symptomen belicht werden. Dit toont nog eens aan hoe sterk verspreid dit belemmerend patroon in onze samenleving aanwezig is.  Minstens 15 keer vertelden mensen achteraf dat ze de 10 symptomen allemaal bij zichzelf herkenden.

Het tragische hierbij is dat heel vaak aan de buitenkant niet te zien is dat iemand er aan lijdt.  Het zijn stuk voor stuk heel toffe mensen vrienden waar je op kan rekenen.  Binnenin is het vaak heel anders, zorgt het moeten voor stress en voor lichamelijke klachten.

We hadden het over burn-out en de link tussen perfectionisme en burn-out.  Het werd snel duidelijk dat natuurlijk de toenemende arbeidsdruk te maken heeft met burn-out, maar vooral hoe de werknemer omgaat met zichzelf in die omstandigheden en met die druk.  Het altijd meer en beter dat van ieder van ons gevraagd wordt, is voor sommigen hanteerbaar en verteerbaar.  Voor anderen is het een regelrechte uitnodiging om vanuit hun patroon het leven bijzonder moeilijk te maken voor zichzelf.

Ik was blij dat ik er kon en mocht zijn in Leuven.  De individuele contacten en reacties na de uiteenzetting gaven aan dat de boodschap was overgekomen.  Dat was fijne feedback en natuurlijk heb ik daarvan genoten.

 

0 reacties

De vrouw en haar borsten

Geplaatst op 26-01-2014 om 08:35 door 2

Ik ben een man en ik ga nu eens iets zeggen over vrouwen.

Dankzij het naaiwerk aan mijn hoofdje ben ik aan de praat geraakt met mijn plastische chirurg. Ik kon niet anders dan geconfronteerd te worden met zijn werk dat hij omschrijft als 'mensen helpen er tien jaar jonger uit te zien'. 'Mensen', dat is dan  vooral vrouwen. Per ongeluk, toen hij een foto van mijn hoofdwonde wou laten zien, zag ik op zijn computer in een glimp allemaal foto's van borsten. Borsten waarvan veertigjarige vrouwen vinden dat ze niet meer mooi zijn, waar veertigjarige vrouwen voor onder het mes gaan.

Ik kon het niet laten om deze man, even oud als ik, te vragen wat hem bezielt in zijn werk. Daar kwam ik vlug achter en heb het zelf mogen ervaren: deze man is fier op zijn werk, hij levert technisch perfect werk af. Op zijn website lees ik dan ook een betoog dat hij een erkende plastische chirurg is en geen chirurg die dat plastiek er even bijneemt. 'Je litteken zal onzichtbaar zijn' stelde hij mij meermaals gerust. Hij is een professional en bovendien een charmante man. Dat boezemt vertrouwen in.

Maar wat denkt hij van al dat borstengedoe? Zou hij een kritische ingesteldheid hebben naar de neiging van velen om het vrouwelijke te verankeren in het uiterlijk? Ik sprak over mijn interesse in healthy aging, iets dat ik in mijn werk aan de universiteit van Groningen heb leren kennen. Hij herhaalde mijn woord met een zucht 'healthy aging, tja' en dan zweeg hij. Ik probeerde toch nog eens met een vraag: 'vind je niet dat vrouwen het teveel aan de buitenkant zoeken?'  'tja, ik help graag' zei hij, 'Ik geef wat ze vragen'.

Ik ben verward. Ik waardeer deze man, het is een mooie man, we hebben een goed contact. Hij was geen geldwolf. Hij is duidelijk een helper. Maar wat moet ik met ons verschil in mening over de ZIN van dit soort praktijk voor wat betreft 'mensen er tien jaar jonger doen uitzien'?

Ik loop dus rond met deze vraag en het enige wat ik kan doen, is een blog schrijven. Ik ga mijn mening geven door iets te ontboezemen over mezelf.

Het is waar dat je borsten, zeker als je moeder bent, na je veertigste niet meer dezelfde vorm hebben als toen je dertig was. Waarschijnlijk ben je daar niet kwaad op, want het is nu eenmaal de natuur. Maar je zit er wel mee verveeld. Waarom? Wel ja, het antwoord is niet moeilijk: je denkt dat je er minder aantrekkelijk door bent eenmaal je die beha uitdoet voor je ventje. Of misschien loop je door die slappe borsten rond met een even slap vrouwelijk zelfbeeld.

Les 1, dat weten we al, het perfecte lichaamsbeeld bestaat alleen in photoshop. We laten ons terroriseren door de beeldcultuur.  Je zou dan tegen jezelf kunnen zeggen: 'ik hoef niet perfect te zijn, ik ben mooi zoals ik ben.' Maar dat is natuurlijk nog steeds geredeneerd alsof wie je bent, je uiterlijk is.

Wat ik wil zeggen is het volgende: naargelang je ouder wordt, zit je vrouw-zijn minder in de mooie vormen, maar veel meer in je identiteit.  Vrouwen van dertig hebben die identiteit niet en gelukkig heeft God er voor gezorgd dat ze iets anders ter beschikking hebben om de mannen te bekoren. Hadden ze die stevige borsten niet, dan was het helemaal om zeep en waren nog meer mannen internetverslaafd.

Als ik dus een jonge vrouw van vijfendertig tegenkom dan zie ik naast de jeugdige schoonheid het beginnend ontstaan van innerlijke vrouwelijke identiteit. Zijn ze veertig, dan barst die identiteit open. zijn ze vijftig, dan wordt het pas interessant. Tenminste natuurlijk, als ze in plaats van plastiek de weg van zelfontwikkeling opgaan.

Wat mij dus bekoort is niet de vorm, maar het vrouwelijke dat zich op geheel andere wijze uitdrukt: het zit in je stem, in je lichamelijke beweging, in je manier van kijken, in je manier van reageren, in je gevoel, in je hart.  Het zit in het erotisch spel, in de dans, in het leiden en verleiden. Het zit in wat je als vrouw in de wereld bent, wat je van je eigen leven maakt, wat je te zeggen hebt, wat je creëert. Daar ga ik plat voor.

Het vrouwelijke zit in wie je bent, niet in je borsten. Misschien zeg je: 'ja dat weet ik wel', maar leg me dan eens uit waarom die plastische chirurgen zoveel werk hebben.

1 reacties